ସ୍ନେହା ବାନାର୍ଜୀ

ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ତମ ମାଆଙ୍କର ଯୁକ୍ତି,-ସିଏ ଗୋଟେ ଲେଖକ । ଟିକିଏ ଦୂରେଇ ଥିବୁ । ସବୁ ଲେଖକ ଜାତି ଆଖିରେ କମ୍ ଛାତିରେ ଅଧିକା ଦେଖନ୍ତି ।
ଆଉ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା ସେଦିନ ଯେବେ ତମେ, ତମ ମାଆଙ୍କ କଥାକୁ ମାନି ମୋ ସମ୍ମୁଖକୁ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଚୁନରି ପକାଇ ଆସିଥିଲ । ଅବଶ୍ୟ ଭଲ ଦିଶୁଥିଲ । ସାହସ କରି ସେଦିନ ତମ ହାତକୁ ଛୁଇଁ ପରିନଥିଲି । ତମେ କିନ୍ତୁ ମୋ ନୀରବତା ଦେଖି ଚୁନରି ଖସାଇ ଥିଲ କିଛି ସମୟ ପରେ ।
ଆଇ.ଆଇ.ଟି ଧନବାଦରେ ପଢିବା ବେଳର ବେଙ୍ଗଲି ଝିଅ ସ୍ନେହା ବାନାର୍ଜୀ, ଆଉ ଆଜିର ସ୍ନେହା ବାନାର୍ଜୀ ଭିତରେ ଆକାଶ ପାତାଳ ଫରକ ଦେଖିଥିଲି । ଏତେଦିନ ପରେ ଭିଡରେ ଦେଖା ହେଇଗଲା, ସେ ପୁଣି କୋଣାର୍କ ମନ୍ଦିର ଟିକେଟ୍ କାଉଣ୍ଟରରେ । ଯେଉଁଠିକୁ ଆଗରୁ ଆମେ ଅନେକ ଥର ଆସିଛୁ । ରାତିକୁ ଦିନ କରି ଟ୍ରେନର ସେଇ ଅନ୍ଧାରୁଆ ବଗିରେ ସାରା ରାତି ଗପିଚୁ । ହାଉଡା-ପୁରୀ ଏକ୍ସପ୍ରେସ ପୁରୀ ଛୁଇଁବା ଯାଏଁ ସେ ମୋ କାନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡରଖି ସେମିତି ଚେଇଁ ଶୋଇଥାଏ । ତାପରେ ଆମେ ପୁରୀରେ ଜଗନ୍ନାଥ ଦର୍ଶନ କରି ସିଧା କୋଣାର୍କ ଚାଲିଆସୁ । ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ପାଖରେ ଅଟକି ଯାଏ । ମତେ ଧରମାର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ବାରମ୍ବାର ପଚାରେ । ମୁଁ ବେଙ୍ଗଲି ପୁରା ବୁଝିପାରେ, ତାଠାରୁ ଶିଖି ମଧ୍ୟ କିଛି କହିପାରେ । ସେ ଓଡ଼ିଆ କହିବା ପାଇଁ ମତେ କୁହେ- ଏଇ... ତୁମେ ଚୁପ୍ ରହିବ , ରିକ୍ସା ଵାଲା, ହୋଟେଲ ରିସେପସନିଷ୍ଟ, ଟିକେଟ୍ କାଉଣ୍ଟର ସବୁଠି ମୁଁ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବି । ହେଲା !
ମୁଁ ଚୁପ୍ ରୁହେ । ସିଏ ଖଣ୍ଡି ଓଡ଼ିଆ କହେ ଆଉ ତାକୁ ସମସ୍ତେ ଦୁଇଗୁଣା ଭଡା କୁହନ୍ତି । ସେ ମତେ ଚାହେଁ । ମୁଁ ଜୋରରେ ହସିଉଠେ । ଅନେକ ଥର ସିଏ ମତେ କହିଛି ତାକୁ ଆମ ଘରକୁ ଆଣିବାପାଇଁ । କିନ୍ତୁ ମୋ ଭିତରେ ସେତିକି ସାହସ ନଥିଲା ଝିଅ ସାଙ୍ଗକୁ ଧନବାଦରୁ, ସିଧା ଓଡ଼ିଶାର ଗୋଟିଏ ଗାଁରେ ଥିବା ଘରକୁ ଆଣି ଘର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଭେଟ କରାଇବା ପାଇଁ ।
କୋଣାର୍କ ମନ୍ଦିର ଦେଖିବାକୁ ଆମେ ଅନେକ ଥର ଲୁଚିକି ଆସିଛୁ କାହାକୁ ନଜଣାଇ । ଟିକେଟ୍ କରି ସାରିବା ପରେ ସେ ଦୁଇ ହାତ ଖୋଲି କୋଣାର୍କ ମନ୍ଦିର ଚୂଳକୁ ଚାହେଁ ଆଉ ପଚାରେ- ଧର୍ମପଦ ଯେଉଁ ମୁଣ୍ଡି ମାରିଥିଲା ସେ ପଥର କୁଆଡେ ଗଲା?
ମୁଁ କୁହେ-କେଜାଣି? ମୁଁ ଜାଣିନି ।
ସେ ପୁଣି ପଚାରେ- ଆଛା ବିଶୁ ମହାରଣାର ଘର ଲୋକ କିଏ ଅଛନ୍ତି?
-କେଜାଣି ମୁଁ କହି ପାରିବିନି ।
ରତିମଗ୍ନ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ନିରେଖି ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ମୁଁ ତାକୁ ଚାହେଁ କାଳେ କିଛି ପଚାରିବ ବୋଲି । ହେଲେ ସେ ବିଷୟରେ କିଛିବି ପଚାରେ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ସେଦିନ କ୍ୟାମ୍ପସରେ ଏକ ନିରୋଳା ସଞ୍ଜରେ ମତେ ପଚାରିଥିଲା- ଏଇ ସେ ମୂର୍ତ୍ତି ମାନେ ସେମିତି କାହିଁକି ଥିଲେ?
ମୁଁ କହିଥିଲି-କେଜାଣି...ଚାଳନା ଆମେ ସେ ମୂର୍ତ୍ତି ପରି ହେଇଜିବା !
ଆଜି ଏତେଦିନ ପରେ ସ୍ନେହା କୁ ଦେଖି ମୁଁ ତା ପାଖକୁ ଦଉଡି ଗଲି । ସେ ଆଗଭଳି ଦୁଇ ହାତ ଖୋଲି କୋଣାର୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟତାରେ ବିଭୋର ହେଇ ପାରୁନଥିଲା । ଚକଲଗା ଚୌକିରୁ ଉଠିବାଟା ତା ପକ୍ଷରେ କଷ୍ଟଥିଲା । ପାଖରେ ତାର ସ୍ୱାମୀ ଛିଡା ହୋଇଥିଲେ । ମୁଁ କିଛି ବୁଝି ପାରୁନଥିଲି । ମୋ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମୁହଁ ଦେଖି ତା ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ-ସ୍ନେହାକୁ ବୋନ୍ କ୍ୟାନ୍ସର । ତାର ଇଚ୍ଛା ଥିଲା କୋଣାର୍କ ମନ୍ଦିର ଆସିବା ପାଇଁ । ମୁଁ ତାକୁ ୟୁ.ଏସ୍.ଏରୁ ସିଧା କୋଣାର୍କ ନେଇକି ଆସିଛି । ମୁଁ ଚକଲଗା ଚୌକିକୁ ଚାହିଁଲି । ସ୍ନେହା ଚୌକିରେ ବସି କୋଣାର୍କ ଚୂଳକୁ ଚାହିଁଥିଲା, ଆଖିରେ ଦୁଇ ଧାର ଲୁହକୁ ଧରି ।

©ତୃପ୍ତି ରଞ୍ଜନ ଦାସ
(ମାୟା ସବୁଜ, ଗଳ୍ପ ସଙ୍କଳନ)